Γνωρίζω Τον Εαυτό Μου

Το όμοιο έλκεται από το όμοιο. Για να βρεις το όμοιο σου χρειάζεται να βρεις τον Εαυτό σου. Για να βρεις τον εαυτό σου χρειάζεται να Γνωρίσεις τον Εαυτό σου: γνώθι σαυτόν.

Αν βρεις το όμοιο σου – εσωτερικά και εξωτερικά – αποκτάς με φυσιολογικό τρόπο την Αρμονία με τον περιβάλλον σου (βιολογικό, νοητικό, ψυχικό κ.α.). Μόνο τότε αρχίζεις να Ζεις πραγματικά ως Άνθρωπος, ως αιώνιο και αθάνατο μέρος του Όλου, μέχρι να γίνεις Άνθρωπος απλά υπάρχεις ως ένα βιολογικά προγραμματισμένο ανθρωποειδές που μάχεσαι τα πάντα (εσωτερικά και εξωτερικά) με μοναδικό σκοπό να επιβιώσει το Εγώ σου.

Ο ΦΟΒΟΣ

Ο φόβος της απώλειας του Εγώ, της “Προσωπικότητας”, της “Εικόνας που Έχουν οι Άλλοι για μένα”, είναι και η αιτία για το Ψέμα. Η διαφορά του Ψεύδους από το Μυστικό είναι η κατεύθυνση και η δημιουργική διαδικασία.

ΤΟ ΨΕΜΑ

Το Ψέμα το λέμε κυρίως προς τους άλλους – όταν το λέμε και στον εαυτό μας έχουμε μάλλον σοβαρό “ψυχολογικό” πρόβλημα. Το Ψέμα για να αποδώσει χρειάζεται να δημιουργηθεί και να ξεκινήσει από μέσα μας ώστε να καταλήξει προς τα έξω, προς τον αποδέκτη. Η αναμετάδοση ενός ψέματος, επειδή ενέχει την αποδοχή και την συνενοχή, θεωρώ ότι το δημιουργούμε εμείς.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ

Το Μυστικό το κρατάμε φυλαγμένο μέσα μας και για να αποδώσει χρειάζεται να διατηρηθεί “φυλακισμένο”, είτε το δημιουργήσαμε εμείς – με ένα προηγούμενο ρόλο μας, ως ο “Ψεύτης” – είτε μας το μετέφερε κάποιος άλλος και εμείς αρνούμαστε να το μεταδώσουμε. Το “ειδικό βάρος” ενός μυστικού είναι μεγάλο, γιατί α) η καταπίεση είναι μια βίαιη διαδικασία και επιφέρει πόνο/οδύνη, β) η αλήθεια έχει την τάση να θέλει να φανερωθεί, να απελευθερωθεί από τα δεσμά της, να ολοκληρωθεί στην ευχαρίστηση/ηδονή, επομένως το μυστικό (η συγκράτηση της αλήθειας) απαιτεί συνεχή έλεγχο και επιφέρει κούραση.

ΤΑ ΒΑΡΗ ΤΟΥ ΕΓΩ

Το ψέμα και το μυστικό οδηγούν στην Τύψη (έλεγχος της συνείδησης). Η τύψη οδηγεί στην Ενοχή (επιλήψιμη πράξη). Η Ενοχή στηρίζεται στις Υποθέσεις. Ο νους όταν προσομοιώνει μελλοντικά γεγονότα ικανοποιεί μια θεμελιακή ανάγκη του ανθρώπου, την Περιέργεια, την διαδικασία αυτή ονομάζουμε: Υπόθεση. “Τι θα γινόταν αν έλεγα την αλήθεια και αποκάλυπτα το μυστικό; Θα ήταν τα πράγματα καλύτερα ή χειρότερα;” Κατά την διαδικασία της υπόθεσης μπαίνουμε σε μια ατέρμονη πράξη εσωτερικού διαλόγου (διαμάχη) και κλέβουμε ενέργεια από το σώμα μας στερώντας την από άλλες ασχολίες όπως είναι η διατήρηση της υγείας.

Το νοητικό Εγώ, με σκοπό να προστατευθεί, λέει Ψέματα και κρατάει Μυστικά, έτσι προσθέτει “βάρη” στον φυσιολογικό Εαυτό μας που με τον χρόνο συσσωρεύονται και επιβραδύνουν την Ανάπτυξη της Ύπαρξής μας.

ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Το Ψέμα έχει άμεσες συνέπειες στις εξωτερικές σχέσεις
και έμμεσες στις εσωτερικές.

Το Μυστικό έχεις άμεσες συνέπειες στις εσωτερικές σχέσεις
και έμμεσες στις εξωτερικές.

ΣΥΝΤΟΜΟΙ ΟΡΙΣΜΟΙ

Ψέμα = Δημιουργία Ψευδαισθήσεων (ψεύτικου)
Ψέμα = Αλλοίωση (ερμηνεύω την πραγματικότητα).

Μυστικό = Καταστολή Αισθήσεων (αληθινού)
Μυστικό = Άρνηση (δεν μοιράζομαι την πραγματικότητα).

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΡΟΛΟΙ ΤΟΥ

Α) Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ (Κατασκευαστής)

Ο “Ψεύτης” είναι “Δημιουργός”. Χρησιμοποιεί τις νοητικές του ικανότητες και απολαμβάνει την όλη διαδικασία. Ο σύγχρονος άνθρωπος “παίζει” κατασκευάζοντας ψέματα. Αυτός είναι και ο λόγος που μας αρέσει να λέμε συνέχεια ψέματα. Το ψέμα είναι ο πιο εύκολος τρόπος “δημιουργίας”. Το “Παιδί” αρνείται να γίνει “Ενήλικας”. Το “Θέλω” υπερισχύει του “Χρειάζομαι”.

Β) Ο ΚΑΤΑΠΙΕΣΤΗΣ

Ο “Μυστικοπαθής”, είναι “Καταπιεστής”. Δεν δημιουργεί τίποτα, αλλά φοβάται την αλήθεια και Αυτοκαταπιέζεται. Η βασική ικανοποίηση που λαμβάνει είναι ένα πρόσκαιρο συναίσθημα Υπεροψίας. “Ξέρω κάτι που εσύ δεν ξέρεις!” Αργότερα ακολουθεί η Ενοχή. Η εσωτερική διαμάχη αρχίζει. Ο “Καταπιεστής” γίνεται “Δικαστής” και κατηγορεί τον Εαυτό του. Η Υπεροψία μεταμορφώνεται σε Κατωτερότητα. Ο “Γονέας” αρνείται να γίνει “Ενήλικας”. Το “Πρέπει” υπερισχύει του “Χρειάζομαι”.

Γ) Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ή ο άνθρωπος του μέλλοντος

Ο “Ειλικρινής” είναι “Ελεύθερος”. Η βασική του ικανοποίηση είναι η “Ελευθερία της Έκφρασης”. Ο άνθρωπος αυτός είναι Υπεύθυνος, ενδιαφέρεται, σέβεται και φροντίζει τον άλλο όπως κάνει και στον εαυτό του. Οι ρόλοι “Παιδί” και “Γονέας” έχουν εξαφανιστεί, υπάρχει μόνο ο “Ενήλικας”. Δεν υπάρχει “Θέλω” ή “Πρέπει”, υπάρχει μόνο το “Χρειάζομαι”. Τα “Σενάρια Παιχνιδιών” σταματάνε και αρχίζει η “Χαρά της Ζωής”.

Νους υγιής εν σώματι υγιεί.