Περί Ωραίου

Ενώ η ΖΩΗ χορεύει αθώα, ανέμελα και αναλογικά, ο άνθρωπος κρίνει, κατηγορεί, και αποφασίζει για τα πάντα, βλέποντας μόνο 30 εικόνες ανά δευτερόλεπτο, δηλαδή ψηφιακά. Τις ενδιάμεσες εικόνες-φάσεις της πραγματικής φύσης των γεγονότων, καλύπτει το μυαλό μας με έναν τρόπο που λειτουργεί μεν αλλά είναι αναξιόπιστος δε. Έτσι, κάθε άνθρωπος μνημονεύει τις αισθήσεις της ζωής του. Ακολούθως, βγάζει συμπεράσματα. Μετά αποφασίζει για το καλό του εαυτού του αλλά και των άλλων. Ξεχνάει όμως ότι η όλη διαδικασία έχει μέσα της το λάθος. Απορεί μετά γιατί δεν καταφέρνει να απολαύσει την ζωή. Ποιος άνθρωπος θα τολμήσει να σβήσει όλες τις ιδέες, τις προκαταλήψεις και τις απόψεις του, που έχουν στηριχθεί σε ψεύτικα, ανύπαρκτα δεδομένα; Ποια κοινωνία θα τολμήσει να αρχίσει να σκέφτεται και να πράττει με βάση τα αληθινά στοιχεία της φύσης; Η τεχνολογία ως εργαλείο και η επιστήμη ως το μέσο για την έρευνα μπορεί να δημιουργήσει τις βάσεις για μια νέα προσέγγιση επί της ανθρώπινης πορείας. Η πραγματική αυτή γνώση – αποτέλεσμα της ορθολογικής έρευνας – θα γίνει κοινός λόγος, καθαρή θέση, και τρόπος σωστός, φύσει αρμονικός. Έπειτα, θα σωπάσει το μυαλό και θα μείνει η Τέχνη. Όμως, τότε τα πάντα θα είναι ορθά, χωρίς κανένα κανόνα γιατί θα είναι αληθινά, θα είναι ομοούσια της φύσης τους. Μόνο μετά από μια τέτοια κάθαρση θα είναι δυνατόν, αληθινά συναισθήματα να ανθίζουν στις καρδιές των ανθρώπων. Το ωραίο θα το θαυμάζουν γιατί είναι ωραίο και όχι από κάποιο συμφέρον.

Τι λέει ο Όσκαρ Ουάϊλντ για όλα αυτά;

“…Η σκέψη και η γλώσσα είναι για τον καλλιτέχνη όργανα μιας τέχνης. Η κακία και η αρετή είναι για τον καλλιτέχνη υλικά για μία τέχνη. Από την άποψη της μορφής, ο τύπος όλων των ωραίων τεχνών είναι η μουσική. Από την άποψη του αισθήματος, ο τύπος είναι η ηθοποιία. Όλες οι ωραίες τέχνες είναι μαζί επιφάνεια και σύμβολο. Όσοι πηγαίνουν κάτω από την επιφάνεια, το κάνουν με κίνδυνό τους. Όσοι γυρεύουν να διαβάσουν το σύμβολο, το κάνουν με κίνδυνό τους. Η Τέχνη, ουσιαστικά, καθρεφτίζει τον θεατή και όχι την ζωή. Διχογνωμία για την αξία ενός έργου Τέχνης δείχνει πως το έργο είναι πολύ καινούργιο, πολυσύνθετο και βιώσιμο. Όταν οι κριτικοί διαφωνούν μεταξύ τους, ο καλλιτέχνης είναι σύμφωνος με τον εαυτό του. Μπορούμε να συγχωρέσουμε έναν άνθρωπο που κάνει ένα χρήσιμο πράγμα, εφόσον δεν το θαυμάζει. Η μόνη δικαιολογία που μπορεί να έχει ένας που κάνει κάτι άχρηστο, είναι να έχει άπειρο θαυμασμό για αυτό. Κάθε ωραία τέχνη είναι εντελώς άχρηστη”. Όσκαρ Ουάϊλντ, Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ.