Νοητικό Μηχανιστικό Σύστημα

Όλοι θέλουμε να μην μας κρίνουν οι άλλοι, να μην μας κατηγορούν για τις σκέψεις μας, τις λέξεις μας, τις πράξεις μας. Θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι από την κριτική. Η επίμονη κριτική θεωρείται μια επίθεση στην προσωπικότητα του ατόμου και μια μορφή καταπίεσης στον χαρακτήρα του. Η κριτική, η ακόμα και η αίσθηση της, συχνά δημιουργεί ακραία
συναισθήματα. Φυσικά, τίποτα από όλο αυτό το δραματουργικό σκηνικό δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα.

Ας συλλογιστούμε πως ένα περιορισμένο Μηχανιστικό Μυαλό, εκφράζει μια γενικευμένη άποψη για ένα άλλο περιορισμένο Μηχανιστικό Μυαλό, και πως κατά συνέπεια κάθε κριτική είναι εξ ορισμού αναληθής, εκτός πραγματικότητας και εν τέλει μη χρήσιμη.

Ποιος κερδίζει από την όλη διαδικασία; Μα είναι εύλογο…

Το Νοητικό Μηχανιστικό Σύστημα, δηλαδή το Μυαλό, γιατί προμηθεύεται από το Σώμα την βιοχημική ενέργεια, που χρειάζεται για να λειτουργεί. Όταν το Μυαλό ικανοποιήσει την ενεργειακή του ανάγκη δημιουργεί, μέσω του εγκεφάλου και του μηχανισμού Τιμωρίας – Επιβράβευσης, οπιούχα πεπτίδια με “θετικό” φορτίο, που δημιουργούν, ακολούθως, την πολυπόθητη ευφορία στο Σώμα. Η “ευφορία” αυτή δεν είναι τίποτα άλλο από μια ψευδαίσθηση, από μια εφήμερη διαδικασία ύπνωσης, που δυστυχώς, το Ον, έχει αποδεχτεί ασυνείδητα και με πείσμα συνεχίζει να θεωρεί “φυσιολογική”.

Το Ον, μέσω της ανθρώπινης μορφής, όσο αποδέχεται το Μηχανιστικό Μυαλό είναι αποκομμένο από την Πραγματικότητα και είναι κατ’ ουσία ένας: “Ζωντανός Νεκρός”, ένα Οργανικό Ρομπότ.