Η Εκπόρνευση της Λέξης

Εμείς οι Έλληνες έχουμε εκπορνεύσει τις λέξεις, ενώ καταλαβαίνουμε την κυριολεξία, για ανεξιχνίαστους λόγους, ασελγούμε πάνω στο κορμί του νοήματος και βιάζουμε την ψυχή της γλώσσας. Σαν τις πόρνες, που ενώ πιστεύουν ότι προσφέρουν κοινωνική υπηρεσία, ικανοποιώντας τις ορέξεις άγνωστων ερεθισμένων κορμιών, στην ουσία πάντα κάνουν το ίδιο πράγμα, με τον ίδιο πρωταγωνιστή, ένα βρώμικο χαρτονόμισμα. Η πόρνη δίνει το ιερότερο δώρο της, το σώμα, σε αχόρταγα πριαπισμένα χαρτονομίσματα και το στόμα του Έλληνα, παραδίνει το ιερότερο δώρο του, την γλώσσα, στην εκπόρνευση των λέξεων, στην κουτσομπολίστικη λογοδιάρροια. Η πόρνη κάνει τα πάντα για τα λεφτά. Ο κουτσομπόλης κάνει τα πάντα για τον θαυμασμό. Η πόρνη δίνει σάρκα και παίρνει πόνο. Ο κουτσομπόλης δίνει βρωμιά και παίρνει προσοχή. Η πόρνη μαθαίνει, αργά ίσως, το λάθος της ανέχειας. Ο κουτσομπόλης δεν μαθαίνει ποτέ την ουσία της γλώσσας, την σιωπή. Η πόρνη καταλαβαίνει. Ο κουτσομπόλης αδιαφορεί. Εγώ, επιλέγω την πόρνη, όχι για τις υπηρεσίες της, αλλά για το βάθος και το μεγαλείο της σιωπής της, όταν κάποιος άγνωστος αγροίκος, ασελγεί στην εκφραστικότητα της ομορφιάς της.