Φυσιολογικός ή Ψυχεδελικός Έρωτας

Υπάρχουν δύο είδη έρωτα. Ο φυσιολογικός έρωτας, που κάνει το αθώο σώμα και ο ψυχεδελικός έρωτας, που κάνει η αχόρταγη ψυχή, δηλαδή το μυαλό που επιθυμεί, μέσα στο περιορισμένο σκοτεινό δωμάτιο του εγκέφαλου. Ο φυσιολογικός έρωτας δεν βιάζεται, δεν αγχώνεται, δεν επιθυμεί, σαν μέρος της φύσης επιλέγει πάντα τον ευκολότερο, το πιο απλό τρόπο να απολαμβάνει την συνουσία, ως μια θεμελιακή πράξη φροντίδας. Ο ψυχεδελικός έρωτας είναι άγριος, είναι λάγνος, είναι μανιακά παθιασμένος, είναι ψυχαναγκαστικός, υπάρχει μόνο στην βιολογικά προγραμματισμένη πραγματικότητα της ψυχής, που επιθυμεί από τα πάντα την ύψιστη ικανοποίηση, υπό τις εντολές του μυαλού δικτάτορα, σε ένα σενάριο σαδομαζοχιστικής δραματουργίας. Ο φυσιολογικός έρωτας δεν σκέφτεται τίποτα κατά την ερωτική πράξη, είναι συγκεντρωμένος. Ο ψυχεδελικός έρωτας φαντασιώνεται μύριες εικόνες και διασπά την πράξη, είναι αφηρημένος. Ο φυσιολογικός έρωτας έχει τα μάτια ανοιχτά και αναπνέει σιωπηλά. Ο ψυχεδελικός έρωτας έχει τα μάτια κλειστά και βγάζει ουρλιαχτά. Ο φυσιολογικός έρωτας δεν χρειάζεται ερεθίσματα. Ο ψυχεδελικός έρωτας δεν υπάρχει χωρίς ερεθίσματα. Ο φυσιολογικός έρωτας ολοκληρώνεται πάντα μέσα από την συνένωση στην πράξη. Ο ψυχεδελικός έρωτας παραμένει πάντα σε διάσταση στην πράξη. Ο φυσιολογικός έρωτας απολαμβάνει τον οργασμό με όλα τα κύτταρα στο σώμα, λάμπει μια μικρή ηλιαχτίδα ζωής για μέρες ολόκληρες. Ο ψυχεδελικός έρωτας ικανοποιείται μόνο από την εκχύμωση υγρών, με τα βίας ανάβει μια θαμπή σπίθα για λίγα δευτερόλεπτα. Ο φυσιολογικός έρωτας είναι πάντα εδώ, ένα με το σώμα, είναι τοπικός. Ο ψυχεδελικός έρωτας είναι πάντα μακριά, έξω από το σώμα, είναι ουτοπικός.