6
Mar
2019
0

Καλό και Αγαθό

Ορισμοί Εννοιών.

Το “Καλό” είναι μια μόνιμη κατάσταση, είναι εσαεί αυτοκινούμενον.
Το “Καλό” δεν εμφανίζεται ως το υπερέχειν.
Το “Καλό” δεν έχει αντίθετο άρα Είναι.

Το “Καλό” γίνεται αισθητό όταν δεν υπάρχει το “Μη-Κακό”.
Το “Μη-Κακό” γίνεται αισθητό όταν δεν υπάρχει το “Κακό”.
Η σταδιακή άρνηση των καταστάσεων: “Κακό” και “Μη-Κακό” οδηγεί φυσιολογικά, χωρίς προσπάθεια, στο “Καλό και Αγαθό”.

Το “Κακό” και το “Μη-Κακό” αποτελούν έναν ρυθμικά επαναλαμβανόμενο μηχανισμό της “Ισορροπίας των Αντιθέτων”, που συμβολίζεται με την Ζυγαριά και ο οποίος λειτουργεί μόνο μέσα στο νοητικό μοντέλο της Διπολικότητας (γιν-γιαν).

Το αντίθετο του το “Κακό” είναι το “Μη-Κακό”.
Το “Μη-Κακό” δεν είναι το “Καλό”, αλλά το “Εν Δυνάμει Ωφέλιμο”.
Το “Κακό” δεν είναι το “Μη-Καλό”, αλλά το “Εν Εξαντλήσει Μη-Ωφέλιμο”.

Το “Καλό” είναι το Άριστον στο χωρο-χρονικό συνεχές.
Το “Καλό” είναι ταυτόχρονα: Χρήσιμο (“κενό”) και Ωφέλιμο (“μη-κενό”), εν τω Τόπο και εν τω Χρόνο.

Θέσεις επί το Κείμενο.

Το “Κακό” έχει ως Θέση το Υπό-Κείμενο, είναι η Άγνοια, η προ-γραμματική πρόνοια, το καθορισμένον, το ΜΥΑΛΟ – και χαρακτηρίζεται από την Υπακοή.

Το “Μη-Κακό” έχει ως Αντί-Θέση το Αντί-Κείμενο, είναι η Γνώση, η δια-γραμματική διάνοια, το περιορισμένον, ο ΝΟΥΣ – και χαρακτηρίζεται από την Σύμβαση.

Το “Κακό” και το “Μη-Κακό”, εν ισορροπία, έχουν ως Συν-Θέση το Συν-Κείμενο, είναι η Γνώση της Άγνοιας, η αντι-γραμματική δύσνοια, το συν-περιορισμένον, η ΕΚΛΟΓΙΚΕΥΣΗ – και χαρακτηρίζεται από την Συμπεριφορά.

Το “Καλό” είναι το Υπέρ-Κείμενο, είναι η Επί-Γνώση, η μετα-γραμματική εύνοια, το απεριόριστον, ο ΛΟΓΟΣ – και χαρακτηρίζεται από την Ελευθερία.

Ροές επί την Μορφή.

Η ροή από το Μυαλό στον Νου ονομάζεται Ανά-Μόρφωση, από την Υπακοή οδηγούμαστε στην Σύμβαση.

Η ροή από τον Νου στον Λόγο ονομάζεται Μετά-Μόρφωση, από την Σύμβαση οδηγούμαστε στην Ελευθερία.

Η συν-ροή του Μυαλού με τον Νου ονομάζεται Παρά-Μόρφωση και αποτελεί την Αιτία που εμποδίζει την Μετά-Μόρφωση του Νου σε Λόγο.

Οντολογία.

Η επίδραση της Παρά-Μόρφωσης στον Ον είναι μια αέναη κυκλική επαναφορά, ένας βρόγχος, από το Μυαλό στον Νου και από τον Νου στο Μυαλό – εν τω χρόνο (π.χ. το μυαλό σκέφτεται, ο νους επεξεργάζεται την σκέψη και καταλήγει σε ένα εκλογικευμένο “συμπέρασμα”, το οποίο ακολούθως δημιουργεί αναδραστικά μια νέα σκέψη, κ.ο.κ.).

Η Παρά-Μόρφωση δρα ενάντια στην Φύση του Όντος που είναι η Εντελέχεια της Ύπαρξής του. Το εξαγόμενο αποτέλεσμα της επίδρασης της Παρά-Μόρφωσης είναι ο διαχωρισμός του όντος από το χωρο-χρονικό συνεχές και η εν γένει Επιβράδυνση της Εξέλιξής του. Το Ον χάνει το “Συνεχές Εγώ” (*) του και διασπάται σε χιλιάδες “Μικρά Εγώ” (ι), και τα οποία αποτελούν το νοητικό περιοριστικό πρόγραμμα που ονομάζεται: Εγωισμός.

Συμπέρασμα.

Το “Κακό” και το “Μη-Κακό” υπάρχουν μόνο στο Συνειδησιακό Νοητικό Σύστημα (Mind Consciousness System) ως Διαχωρισμός και Ανισότητα από την πραγματικότητα. Το “Καλό” υπάρχει αποκλειστικά στο χωρο-χρονικό συνεχές ως Ενότητα και Ισότητα με το Όλον.

“Η αιώνια διαμάχη μεταξύ καλού και κακού” είναι ένα νοητικό μοντέλο που εξ ορισμού είναι ψευδές. Μόνο η πραγματικότητα είναι πραγματική. Και η πραγματικότητα είναι το αδιαίρετο Χωρο-Χρονικό Συνεχές, που ονομάζεται: ΖΩΗ.

Πάν Έν Είναι Και Αεί Ρεί.

(*) Ο Ιωάννης Γ. Κουτσάκος (1925-2009), τ. Πρόεδρος Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, τ. Πρόεδρος Φιλοσοφικής Εταιρίας Κύπρου, τ. Πρόεδρος Πανεπιστημίου Κύπρου, με το δοκίμιο “Εγώ, εμπειρία, εαυτός, βίωση. Διαλεκτική και οντολογία.” (σύνδεσμος) που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Φιλοσοφία” της Ακαδημίας Αθηνών, εξετάζει την έννοια του “ΕΓΩ” και αποδεικνύει την θετική ουσία της λέξης.

You may also like

Ανθρώπινες Σχέσεις : Το Α και το Ω της Ζωής
Είσαι η Αγάπη
Έγκλημα & Ομορφιά
Αντικατάσταση