30
Dec
2017
0

Η Απόκρυφη Ιστορία της Ροκ

Η Απόκρυφη Ιστορία της Ροκ. Από τον Διόνυσο στους Led Zeppelin.

Το Rockwave 2004 έχει μόλις τελειώσει, είχαμε παρακολουθήσει απανωτά Queensryche, Nightfall, Nightwish και Judas Priest και χιλιάδες κόσμου έσερναν τώρα τα πόδια τους… Το μόνο που θυμάμαι να λέω στην παρέα μου… ήταν η εξής παράξενη ατάκα: “Οι Μάγοι της Έκστασης, αυτοί έχουν δίκιο”. Κανείς δεν χρειάστηκε να με ρωτήσει τι εννοούσα.

Στις ζωντανές συναυλίες, κάπου εκεί που χτυπιέσαι και παραδέρνεις με χίλιους άλλους “άγριους”, το συναίσθημα αυτό ξαφνικά γίνεται έκσταση. Μοιάζει λίγο με μαγεία, έτσι δεν είναι;

Ο συγγραφέας Christopher Knowles έγραψε πως αν θέλουμε να βρούμε τις ρίζες της rock μουσικής, οι εγκυκλοπαίδειες κακώς θα μας παραπέμψουν στα μπλουζ και στον Έλβις. Οι ρίζες του rock ‘n’ roll βρίσκονται στις μυητικές τελετές του Διονύσου, στις κραυγές των Βακχίδων και στα λατρευτικά μυστήρια που λάμβαναν χώρα στα πιο σκοτεινά δάση.

Τα σύμβολα είναι από μόνα τους ένα είδος μαγείας: βλέπουμε ένα ξίφος και από μόνο του δεν είναι παρά ένα κομμάτι μέταλλο, το ασυνείδητό μας όμως έχει πάρει φωτιά με εικόνες ηρωισμού, δύναμης και μαγικών κόσμων. Το rock ‘n’ roll και αργότερα το κλασσικό ροκ χρησιμοποίησαν τα σύμβολα από την πρώτη στιγμή για να παρουσιάσουν τη μουσική τους σαν μια γέφυρα προς το υπερπέραν.

Η rock γεννήθηκε σε μια μοναδική συγκυρία, όταν η Δύση καταδέχθηκε να ακούσει τις φωνές του υπόλοιπου κόσμου… όταν οι καταραμένοι και οι αιρετικοί μιας παλαιότερης εποχής απέκτησαν τη δική τους φωνή: ο Ελβετός ψυχαναλυτής Καρλ Γιουνγκ που έγραψε για τα αρχέτυπα, ο μάγος Άλιστερ Κρόουλυ, η Έλενα Μπλαβάτσκυ, ο φιλόσοφος Φρήντριχ Νίτσε.

Η rock θεωρούνταν από την αρχή μουσική του διαβόλου: είχε τις ρίζες της στα μπλουζ, η σεξουαλικότητα των τραγουδιστών της ξεχείλιζε στην σκηνή, ο ρυθμός της θεωρούνταν “κολαστήριο”. Το παράδοξο όμως είναι ότι οι πρωτοπόροι της [Beatles, Eagles, Journey, Rolling Stones, Grateful Dead, Doors, Uriah Heep, Carlos Santana, David Bowie] είχαν όντως αναζητήσεις που ξέφευγαν σε άλλους, παράξενους κόσμους.

Το συγκρότημα βέβαια που ενσάρκωνε απόλυτα αυτή την τάση ήταν οι Led Zeppelin, οι δημιουργοί του Stairway to Heaven. Ελάχιστα τραγούδια δημιουργούν αυτή την αγωνία στον ακροατή, να ακολουθήσει τον ήρωα στην άλλη άκρη, πέρα από το τελευταίο σκαλοπάτι, κι ας πέσει στην Άβυσσο. Η επιλογή των λέξεων δεν είναι τυχαία: ο Jimmy Page των Zeppelin ήταν αφοσιωμένος οπαδός του Κρόουλυ. Έγινε μάλιστα φίλος με τον πρωτοπόρο Kenneth Anger και μαζί με τον Mick Jagger των Rolling Stones σχεδίαζαν ένα επικό φιλμ, το Lucifer Rising. Αντί για ύμνος στο Σατανά βέβαια το έργο ήταν ένας διαλογισμός πάνω στα Αιγυπτιακά μυστήρια, κάτι που οι οπαδοί του Κρόουλυ σίγουρα δεν βρίσκουν καθόλου περίεργο.

Ο θεολόγος και συγγραφέας Peter Bebergal… περιγράφει πως οι οπαδοί – ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο ίδιος – συνέρρεαν στους συμβολισμούς και τους αστικούς μύθους της rock ακόμα και όταν απέρριπταν την παραδοσιακή θρησκεία με μένος.

Με τα λόγια του ίδιου του Bebergal: “…Όπως και να μεταφέρονται αρχέτυπα σαν αυτό, είτε στο συλλογικό μας ασυνείδητο είτε στο DNA μας, η rock αποτέλεσε ιδανική στιγμή για να εκφραστούν. Η ανδρογυνία, το μεθύσι και τα ναρκωτικά, η κοινωνία μιας rock συναυλίας, όλα αυτά θυμίζουν την αρχαία Διονυσιακή αρχή. Κατά ένα τρόπο, κάνουμε μια συμφωνία με τους τραγουδιστές όπως κάνουμε μια συμφωνία με ένα ταχυδακτυλουργό. Ξέρω πως υπάρχει κάποιο κόλπο, αλλά είμαι διαθέσιμος να θάψω τις αμφιβολίες μου και να υπνωτιστώ. Αφήνομαι να ξεγελαστώ. Αυτό συμβαίνει με τη rock, ιδιαίτερα τη στιγμή της συναυλίας. Το κοινό αφήνει τον εαυτό του ανοιχτό στην πιθανότητα της υπέρβασης. Συνειδητά ή ασυνείδητα, κάνουμε με το μουσικό μια συμφωνία. Πολλά απελευθερώνονται εκείνη τη στιγμή.”

Η όποια αλήθεια έχει να μας δώσει η rock κρύβεται στη δική μας λαχτάρα να ανεβούμε τη Σκάλα προς τον Ουρανό, τη δική μας επιμονή να αναδείξουμε από μέσα μας τους θεούς που ξέρουμε πως κρύβει η πραγματικότητα. Όσο εμείς χτυπάμε τα τύμπανα, ο Διόνυσος θα συνεχίσει να εμφανίζεται, να μας αφανίζει και να μας αναγεννά, σε κάθε συναυλία.

– Δήμητρα Νικολαΐδου, περιοδικό Mystery, τεύχος 102 (απόσπασμα).

You may also like

Ανθρώπινες Σχέσεις : Το Α και το Ω της Ζωής
Είσαι η Αγάπη
Έγκλημα & Ομορφιά
Αντικατάσταση