Περί Εμπιστοσύνης

Όταν ένας άνθρωπος σου λέει ωραία λόγια γεμάτα “θετική ενέργεια” να τον αποφεύγεις, είναι Υποκριτής! Ασχολείται μαζί σου γιατί δεν θέλει να ασχοληθεί με τον εαυτό του. Και μισεί κατάβαθα τον εαυτό του διότι δεν κάνει αυτό που θέλει. Ζει την ζωή που του έχουν επιβάλει και αυτοκαταπιέζεται καθημερινά. Και έχει φτιάξει ένα ωραίο παραμύθι, μια λαμπερή δημόσια εικόνα από ψέματα. Λέει με πάθος πόσο αγαπάει την αλήθεια, την φιλία, την χαρά της ζωής. Υπερηφανεύεται πόσο εχέμυθος είναι – κι ας μην μπορεί να κρατήσει το στόμα του κλειστό. Στεναχωριέται με την δυστυχία των άλλων – και είναι πάντα πρόθυμος να τους την υπενθυμίσει. Τα έχει καλά με όλους και είναι “έξω καρδιά” – μα μέσα του βράζει η ζήλια, ο φθόνος, η εκδικητικότητα, η κακία. Βλέπει τους ερωτευμένους και ανακατεύεται και τους εμποδίζει να σμίξουν. Βλέπει τους ζευγαρωμένους και ανακατεύεται και τους χωρίζει ή τους διαβάλλει. Μισεί την αγάπη γιατί δεν την έχει γνωρίσει ποτέ. Καταστρέφει τις ζωές των άλλων γιατί δεν μπορεί να δημιουργήσει την δική του.

Να μην εμπιστεύεσαι κανέναν. Και ειδικά εκείνον που σε “συναισθάνεται” εύκολα και σε “νταντεύει” καθημερινά για να γεμίσει την βαρετή ζωή του. Να μην εμπιστεύεσαι κανέναν. Και ειδικά εκείνον που σου λέει αυτά που θέλεις να ακούσεις κι όχι αυτά που χρειάζεται να κάνεις για να εξελιχθείς. Να μην εμπιστεύεσαι κανέναν!